Anty-TPO

Badanie „anty-TPO” polega na oznaczaniu poziomu autoprzeciwciał przeciwko antygenom tarczycy. Przeciwciała te, skierowane przeciwko peroksydazie tarczycy (TPO), są specyficzne dla tego enzymu, który jest jednym z trzech kluczowych antygenów związanych z chorobami autoimmunologicznymi tarczycy. TPO pełni istotną rolę w biosyntezie hormonów tarczycy, katalizując jodynację tyrozyny w tyreoglobulinie.

Obecność przeciwciał anty-TPO prowadzi do uszkodzenia tkanki tarczycy, co może skutkować niedoczynnością, szczególnie w przypadku zapalenia Hashimoto i zanikowego zapalenia tarczycy. Wzrost poziomu anty-TPO często wyprzedza inne objawy niedoczynności tarczycy, takie jak podwyższenie TSH i obniżenie FT4.

Ponad 95% pacjentów z chorobą Hashimoto oraz około 85% chorych na chorobę Gravesa-Basedowa ma podwyższony poziom anty-TPO. Oprócz roli diagnostycznej, obecność tych przeciwciał wiąże się z ryzykiem rozwoju niedoczynności tarczycy w trakcie leczenia interferonem alfa, solami litu, a także amiodaronem. Dodatkowo, pacjenci z zespołem Downa oraz kobiety w ciąży również są narażeni na zaburzenia funkcji tarczycy związane z wysokim poziomem anty-TPO.

Interpretacja wyników pomiaru stężenia anty-TPO powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne wyniki badań.